Pair trade to strategia polegająca na jednoczesnym otwarciu pozycji długiej w jednej spółce i krótkiej w innej, zwykle z tego samego sektora. Zarabia się na różnicy w zachowaniu obu kursów, nie na kierunku całego rynku, więc ruch szerokiego indeksu w teorii nie powinien mieć większego znaczenia.

Fundusz, który widzi w sektorze spółkę relatywnie mocniejszą i relatywnie słabszą, kupuje pierwszą i shortuje drugą w zbliżonej wielkości. Ryzyko rynkowe się znosi, zostaje ryzyko względne, czyli to, czy rozstęp między obiema spółkami rzeczywiście zawęzi się albo rozszerzy zgodnie z tezą.

L/S, czyli long/short, i market neutral, czyli portfel złożony tak, żeby nie obchodziło go, czy cały rynek rośnie, czy spada, to dziś coraz popularniejsze podejście na rynku. Pair trade to ich najprostsza, podręcznikowa wersja, ale coraz więcej funduszy buduje na tej samej zasadzie większe portfele, złożone z wielu takich par naraz. Ten typ strategii pojawia się na rynku coraz częściej, więc warto rozumieć, jak działa, zanim odczyta się z niej zbyt proste wnioski.

To dlatego duża krótka pozycja widoczna w rejestrze nie zawsze oznacza czysty zakład przeciwko danej spółce. Może być tylko nogą większej, rynkowo neutralnej konstrukcji, w której noga długa siedzi w zupełnie innej spółce, niekoniecznie na tym samym rynku.

1. Odczytywanie krótkiej pozycji z rejestru jako samodzielnej, negatywnej tezy na spółkę, bez świadomości, że to może być noga pair trade.
2. Zakładanie, że rynkowa neutralność pair trade oznacza brak ryzyka, podczas gdy ryzyko względne między obiema spółkami zostaje w całości.

Pair trade zdejmuje z gry kierunek całego rynku i stawia wszystko na relatywną różnicę między dwiema spółkami. Krótka pozycja widoczna z zewnątrz mówi więc mniej, niż się wydaje, dopóki nie wiadomo, co stoi po drugiej stronie.