Wstęp
Jeśli śledzicie nas od dłuższego czasu, to pewnie wiecie, że do price targetów podchodzimy z dużym dystansem. W naszej opinii to najczęściej mało istotny szum, którym jakościowy inwestor fundamentalny nie powinien przesadnie się ekscytować.
Mimo to temat regularnie wraca. Zwykle wtedy, gdy ktoś podsyła mi screen z nagłówkiem w stylu „Morgan Stanley podnosi cenę docelową do poziomu X” albo traktuje procentowy upside z raportu analitycznego jako dowód, że dana spółka jest tania lub droga.
Dlatego uznałem, że warto zebrać w jednym miejscu, dlaczego tak naprawdę tak mało wagi przykładam do tego typu informacji. Bo pytanie jest uczciwe: czy price targety naprawdę coś znaczą? Moja odpowiedź brzmi: znacznie mniej, niż rynek lubi udawać. I w tym tekście chcę Wam pokazać, dlaczego tak myśle. Zanim jednak przejdziemy dalej, muszę uczciwie zaznaczyć jedną rzecz.
To jest mój subiektywny zestaw przemyśleń, mój sposób pracy i moja lektura branży, którą poznałem. Nie mam monopolu na prawdę. Nikt go nie ma. Jeśli ktoś z Was uważa, że price target jest dla niego użytecznym narzędziem, to super. Naprawdę. Jeśli komuś to pomaga podejmować lepsze decyzje i zarabiać pieniądze, to nie mam z tym żadnego problemu. Wiem, że w polskiej przestrzeni inwestycyjnej są osoby, które wierzą w prognostyczną wartość tego wskaźnika, budują wokół niego proces i być może dla nich to działa. W porządku. Ja po prostu patrzę na to inaczej.
Jednym z fundamentów mojego podejścia inwestycyjnego i analitycznego jest własny research oraz niezależne myślenie. Zawsze dużo bardziej interesowało mnie formułowanie tez, które są niepopularne w konsensusie, ale dobrze podparte faktami, logiką i zrozumieniem biznesu, niż szukanie komfortu w tym, że „rynek myśli podobnie”.
I szczerze mówiąc, wiele moich najlepszych inwestycji wypłynęło właśnie z takiego podejścia. Idealnym przykładem z ostatnich lat był ASML, ale też Sygnity w 2023 roku, Asseco rok temu, Adyen w 2023, Sea Limited przy 40 dolarach i tak dalej. Dziś wierzę, że za kilka lat do tej samej kategorii spółek będziemy zaliczać Metę. Piotr zresztą myśli bardzo podobnie i dobrym przykładem jest jego historia inwestycyjna w Alibabie - to z natury była teza bardzo kontrariańska i bardzo niekonsensusowa. Dziś można powiedzieć, że takim zakładem po jego stronie jest Novo Nordisk. Mam nadzieję, że widzicie tutaj pewien pattern.
Price Target jest w gruncie rzeczy pochodną konsensusu, a nie próbą realnego zrozumienia tego, gdzie rynek może się mylić. Jest wygodnym skrótem myślowym. Czasem estetycznym. Czasem medialnym. Czasem po prostu użytecznym dla narracji. Ale moim zdaniem bardzo rzadko jest czymś naprawdę wartościowym z perspektywy inwestora, który chce samodzielnie myśleć o spółce, jej jakości, jej optionality i jej przyszłości - a przede wszystkim niesie ze sobą mnóstwo pułapek, których inwestor nie jest świadomy.
Moim zdaniem to intelektualna droga na skróty. Taka, która z pozoru porządkuje rzeczywistość, ale w praktyce potrafi podsunąć pod nogi mnóstwo min. I w tym tekście chcę Wam te miny po prostu pokazać - nie po to, żeby kogokolwiek na siłę przekonywać do mojego stanowiska, tylko po to, żebyście lepiej rozumieli, po czym właściwie stąpacie, kiedy upside z Bloomberga traktujecie jako element procesu decyzyjnego.
Co z tym zrobicie dalej, to już Wasza sprawa. Moja rola kończy się na pokazaniu, co nieoczywistego siedzi pod spodem.
