Chaos w gospodarce trwa! 50 tys. zwolnień w Volkswagenie, a wojna uderza w chipy!

Jeszcze kilka lat temu niemiecka motoryzacja była symbolem przemysłowej potęgi Europy. Dziś największe koncerny z tego kraju zaczynają mówić o masowych zwolnieniach, spadających marżach i rosnącej presji ze strony Chin, a to dopiero początek historii z tego tygodnia.

Bo obok problemów Volkswagena i BMW mamy też bardzo mocne wyniki Oracle napędzane boomem na sztuczną inteligencję, konflikt na Bliskim Wschodzie, który uderza w… rynek helu potrzebnego do produkcji chipów, ambitny plan Indii, które chcą wejść do globalnej ligi półprzewodników, a także coraz więcej znaków zapytania wokół rynku private credit.

Na koniec zajrzymy też do świata AI, gdzie Meta kupuje bardzo dziwny projekt przypominający Reddita… tylko że dla agentów sztucznej inteligencji.

Wszystko to dziwne i niezrozumiałe? Zobaczmy więc spokojnie, co naprawdę wydarzyło się w gospodarce w ostatnich dniach. Zapraszam!

Chaos w gospodarce trwa! 50 tys. zwolnień w Volkswagenie, a wojna uderza w chipy!

Wielka i pełzająca katastrofa niemieckiego sektora motoryzacyjnego wydaje się nie mieć końca.

Volkswagen ogłosił, że do 2030 roku zlikwiduje w Niemczech około 50 tysięcy miejsc pracy. To jedna z największych redukcji zatrudnienia w historii koncernu i jednocześnie sygnał, że niemiecki przemysł motoryzacyjny dalej jest w bardzo trudnym momencie.

Powód? Wyniki finansowe Volkswagena wyraźnie się pogorszyły. Zysk netto koncernu spadł w ubiegłym roku o około 44 procent, do 6,9 miliarda euro. To najniższy poziom od 2016 roku. Zarząd firmy uznał więc, że bez radykalnych działań koszty zaczną zjadać konkurencyjność całej grupy motoryzacyjnej.

Część redukcji była już wcześniej zaplanowana. Pod koniec 2024 roku Volkswagen porozumiał się ze związkami zawodowymi w sprawie likwidacji 35 tysięcy etatów w samej marce Volkswagen. Teraz do tego dochodzą kolejne cięcia w markach premium: Audi i Porsche, a także w spółce technologicznej Cariad, która rozwija oprogramowanie dla samochodów koncernu.

Łącznie ma to pomóc firmie zaoszczędzić około 15 miliardów euro rocznie, czyli dwa razy tyle co cały zysk wygenerowany w 2025 roku.

Volkswagen wprost mówi o trzech jednoczesnych problemach.

Po pierwsze – słaby popyt w Europie, bo sprzedaż samochodów na kontynencie rośnie wolniej niż kiedyś, a koszty produkcji pozostają wysokie.

Po drugie – kosztowna transformacja w stronę aut elektrycznych. Firmy motoryzacyjne muszą inwestować ogromne pieniądze w nowe technologie, choć popyt na elektryki w wielu krajach rośnie wolniej niż zakładano. Co więcej, samochody elektryczne często są dla producentów mniej rentowne niż ich spalinowe odpowiedniki.

I wreszcie po trzecie – coraz ostrzejsza konkurencja z Chin. Jeszcze kilka lat temu Volkswagen był największym graczem na chińskim rynku samochodowym. Dziś sprzedaż koncernu w Chinach spadła, a lokalni producenci, jak BYD czy Geely, wyprzedzili niemiecką markę.

Problem w tym, że chińskie firmy coraz śmielej patrzą również na Europę. Jeśli zaczną eksportować swoje auta na dużą skalę, presja cenowa na europejskich producentów może jeszcze wzrosnąć.

Prezes Volkswagena Oliver Blume mówi wprost: model biznesowy, który przez dekady napędzał niemiecką motoryzację, przestaje działać w obecnej formie. Dlatego koncern musi obniżyć koszty i walczyć o swoją pozycję na globalnym rynku motoryzacyjnym.

Inwestorzy przyjęli te informacje stosunkowo spokojnie. Redukcja kosztów daje nadzieję na poprawę wyników finansowych, więc po ogłoszeniu planu akcje Volkswagena lekko odbiły.

Pytanie tylko, czy same zwolnienia wystarczą, żeby zatrzymać zmiany, które przetaczają się dziś przez cały globalny przemysł samochodowy. Bez zmian strukturalnych chińscy producenci mogą na dobre przejąć część branży motoryzacyjnej.

A to nie tylko problemy Volkswagena. BMW z kolei wchodzi w 2026 rok z komunikatem, że firma spodziewa się dalszego spadku zysku, mimo że sprzedaż aut ma utrzymać się mniej więcej na poziomie z poprzedniego roku. To ważne rozróżnienie, bo pokazuje, że problemem nie musi być wyłącznie liczba sprzedanych samochodów. Czasem większym problemem jest to, ile firma realnie zarabia na każdej sztuce.

Koncern prognozuje, że zysk przed opodatkowaniem spadnie o 5% do 10%. To kolejny słabszy rok, bo wcześniej ten wynik już obniżył się o 6,7%, do 10,2 mld euro. Innymi słowy, BMW nie mówi o chwilowym potknięciu, tylko o presji, która utrzymuje się dłużej.

Jednym z głównych powodów są rosnące bariery handlowe, czyli przede wszystkim cła. Firma szacuje, że wyższe taryfy obniżą marżę operacyjną w segmencie motoryzacyjnym o około 1,25 punktu procentowego. Dla producenta aut to jeden z kluczowych mierników tego, czy biznes działa zdrowo. W 2026 roku ta marża ma wynieść od 4% do 6%, wobec 5,3% rok wcześniej.

BMW ma jednak pewną osłonę. Duża część produkcji odbywa się w Stanach Zjednoczonych, a największa fabryka koncernu znajduje się w Spartanburgu w Karolinie Południowej. To częściowo ogranicza wpływ amerykańskich ceł. Z drugiej strony firma musi mierzyć się także z cłami Unii Europejskiej na elektryczne modele Mini produkowane w Chinach.

Drugim dużym problemem pozostają również Chiny, czyli najważniejszy rynek BMW. Sprzedaż w ubiegłym roku wyraźnie tam osłabła. Firma nie zakłada, że w 2026 roku wzrośnie, ale to efekt wojny cenowej. BMW broni tamtejszych udziałów rynkowych przed agresywną polityką cenową lokalnych marek i marża na tym cierpi.

Na tle części niemieckiej konkurencji BMW wygląda jednak dość solidnie dzięki elastycznej strategii produkcji. Firma ma linie, które pozwalają wytwarzać auta spalinowe, hybrydowe i elektryczne. To daje więcej swobody, która w takich chwilach mocno pomaga.

Mimo trudniejszego otoczenia BMW próbuje utrzymać spokojny ton wobec inwestorów. Spółka oczekuje, że wolne przepływy pieniężne z działalności motoryzacyjnej przekroczą 4,5 mld euro, wobec 3,2 mld euro rok wcześniej. Do tego proponuje dywidendę w wysokości 4,40 euro na akcję, co daje stopę dywidendy na poziomie około 5,5%.

Czyli obraz jest dość prosty: zyski są pod presją, marże się kurczą, ale BMW nadal chce pokazać akcjonariuszom, że trzyma rękę na pulsie. Obraz na pierwszy rzut oka mniej dramatyczny niż w przypadku Volkswagena, ale cena akcji nie wydaje się krzyczeć, że rynek traktuje plany BMW jak wielki sukces.

Krzyczeć o sukcesach nie wydaje się też ostatnio kurs Oracle, ale akurat po ostatnich wynikach – powinien. Oracle przestał być nudnym graczem od baz danych. Dziś to już zakład o bardzo wysoką stawkę w wyścigu o infrastrukturę dla AI.

Po ostatnich wynikach rynek zdaje się znów wierzyć, że ten zakład zadziała. Spółka opublikowała lepsze od oczekiwań dane za kwartał i jednocześnie podała prognozę, która sugeruje, że popyt na moce obliczeniowe dla sztucznej inteligencji wciąż rośnie bardzo szybko.

Rynek zareagował mocno pozytywnie. Akcje Oracle po wynikach wyraźnie rosły, bo inwestorzy dostali coś, czego ostatnio bardzo potrzebowali, czyli argument, że ogromne wydatki firmy nie są tylko drogą fantazją Larry’ego Ellisona. Cena akcji rosła nawet o 15% w reakcji na wyniki. Mimo wszystko kurs nadal pozostaje ponad 50% poniżej szczytu z września ubiegłego roku.

Najmocniej wygląda segment infrastruktury, czyli ten kawałek biznesu, który dostarcza centra danych i zaplecze potrzebne do trenowania oraz uruchamiania modeli AI. Przychody w tym obszarze wzrosły o 84% do 4,9 mld dolarów – wynik wyraźnie lepszy od oczekiwań analityków. Cała spółka miała w kwartale 17,2 mld dolarów przychodów, czyli o 22% więcej niż rok wcześniej.

Jeszcze ważniejsza była jednak prognoza. Oracle zakłada, że w roku fiskalnym zaczynającym się w czerwcu przychody sięgną 90 mld dolarów. To mocny sygnał, że firma wierzy w utrzymanie wysokiego tempa wzrostu.

Dodatkowo wskaźnik przyszłych zakontraktowanych przychodów, czyli remaining performance obligation, wzrósł o 5,7% kwartał wcześniej. Spółka podkreśla, że duża część tego wzrostu pochodzi z dużych kontraktów AI, w których klienci sami finansują zakup półprzewodników z góry.

To o tyle istotne, bo częściowo zmniejsza presję finansową na Oracle, które nie musi inwestować całości samodzielnie. Inwestorzy są tutaj uczuleni, bo spółka jest mocno zadłużona i zaczęła generować ujemne free cash flow ze względu na ogromną skalę inwestycji.

To właśnie presja kosztowa była do tej pory głównym problemem. Firma bardzo agresywnie inwestuje w centra danych. W samym kwartale wydatki inwestycyjne sięgnęły 18,6 mld dolarów, czyli więcej niż zakładali analitycy.

Jednocześnie Oracle utrzymał plan 50 mld dolarów capexu w całym bieżącym roku fiskalnym. To nieco uspokoiło nastroje, bo rynek obawiał się, że wydatki znowu pójdą w górę.

Spółka próbowała też uspokoić inwestorów, wskazując, że 90% mocy centrum danych, które musi dostarczyć klientom w ciągu najbliższych trzech lat, jest już w pełni sfinansowane, co ma sugerować, że nakłady nie będą rosnąć w nieskończoność.

Nie znaczy to jednak, że ryzyko zniknęło. Oracle nadal jest mocno uzależniony od dużych klientów AI, w tym OpenAI, a jego dług długoterminowy wraz z leasingiem operacyjnym wzrósł do 143 mld dolarów.

Firma szuka już na to oszczędności. Poinformowano o restrukturyzacji zespołów produktowych, argumentując, że narzędzia AI do pisania kodu pozwalają tworzyć więcej oprogramowania w krótszym czasie i przy mniejszej liczbie ludzi.

Obraz po wynikach jest jednak dość klarowny. Popyt na usługi Oracle związane z AI naprawdę jest mocny, a spółka pokazuje, że potrafi go monetyzować.

Tak, to jest nadal biznes bardzo kapitałochłonny, z dużym bilansem i wysoką wrażliwością na to, czy wielcy klienci dowiozą swoje plany, ale jak Oracle po 340 dolarów we wrześniu był przesadnie drogi, tak Oracle teraz po 150 dolarów jest… zaskakująco tani.

Problem jest tylko taki, że nie ma tam już kasy po moich ostatnich zakupach tydzień temu, a też nie bardzo chcę cokolwiek z portfela obecnie wyrzucać, więc na razie się wstrzymam. Sam portfel zaczął się stabilizować po ostatniej wyprzedaży i zatrzymał się na +56% od początku 2024 roku. Dla porównania szerokie indeksy denominowane na tą samą walutę pokazują ok .+35%. Przewaga jest więc obroniona i to już po sporej korekcie.

Tak to po prostu będzie się kręcić. Raz w górę, raz w dół. W każdym razie! Niezmiennie informuję, że to portfel bardzo ryzykowny i za nic nie powinniście się nim kierować, jak nie macie odpowiedniej tolerancji na ryzyko, ale jeśli macie, to cały możecie odzwierciedlić mając konto we Freedom24. Zakładając je możecie też odebrać do 20 darmowych akcji o wartości do kilkuset dolarów każda!

No cóż, zawsze lubiłem jakieś dziwactwo w portfelu. Chociaż daleko temu jeszcze do najbardziej szalonych pomysłów. Okazuje się bowiem, że konflikt w Iranie wpływa nie tylko na ropę, ale też na... hel. Dlaczego to istotne?

Brzmi egzotycznie, ale stawka jest bardzo konkretna: bez helu trudniej produkować chipy.

Gdy mówimy o skutkach wojny na Bliskim Wschodzie, większość osób od razu myśli o ropie i gazie. To naturalne. Problem w tym, że ten konflikt uderza też w dużo mniej oczywisty surowiec, czyli hel. A to już ma znaczenie nie dla balonów na festynie, tylko dla przemysłu półprzewodników, czyli produkcji chipów.

Punktem zapalnym okazał się katarski kompleks Ras Laffan. Po irańskich atakach dronowych z 2 marca produkcja helu w tym miejscu została wstrzymana. To bardzo ważne, bo z rynku wypadło około 30% globalnej podaży helu. Kilka dni później QatarEnergy ogłosiło force majeure, czyli formalnie uwolniło się od obowiązku realizacji dostaw w ramach istniejących kontraktów. Co więcej, nie było też sygnałów o szybkim wznowieniu produkcji.

Tymczasem przy produkcji chipów hel jest po prostu potrzebny. Służy między innymi do chłodzenia wafli krzemowych, zarządzania temperaturą, do wykrywania nieszczelności oraz jako gaz pomocniczy w niektórych etapach obróbki. Nie ma dla niego sensownego zamiennika w tym procesie. To nie jest składnik, który można sobie po prostu podmienić z dnia na dzień.

Najbardziej narażona wydaje się być na to Korea Południowa. W 2025 roku aż 65% importowanego przez nią helu pochodziło z Kataru. SK Hynix zapewnia, że ma zdywersyfikowane dostawy i wystarczające zapasy, a TSMC twierdzi, że na razie nie widzi istotnego wpływu na działalność. Problem w tym, że nawet jeśli krótkoterminowo zapasy wystarczają, to przy dłuższym zakłóceniu zacznie się robić nerwowo.

Według analityków już dwutygodniowy przestój może oznaczać problemy, które logistycznie będą rozwiązywane przez miesiące. Dochodzi do tego jeszcze jeden kłopot: kontenery z helem, które zostały napełnione przed wojną, utknęły na morzu, czekając na przepływ.

Jeśli konflikt w Iranie potrwa dłużej, fabryki chipów mogą zacząć podejmować decyzje, co produkować w pierwszej kolejności. Najpewniej priorytet dostałyby najbardziej rentowne produkty, czyli pamięci HBM i DRAM dla rynku AI. Z kolei bardziej standardowe pamięci, takie jak DDR5, DDR4 czy NAND do komputerów i smartfonów, mogłyby mocniej odczuć ograniczenia. To oznacza, że rajd cen pamięci mógłby dostać jeszcze kolejny katalizator.

Tylko tym razem jednocześnie może to być katalizator negatywny dla producentów chipów, bo ograniczy ich produkcję. Oczywiście temat nie jest przesądzony, bo Trump ma silną motywację w postaci wyborów, żeby wojny z Iranem nie przeciągać.

Zwłaszcza że sam sugeruje obecnie wczesne zakończenie wojny. W konsekwencji Iran nasila ataki na statki i Dubaj, co z kolei mocno uderza w tamtejsze ceny nieruchomości.

Indeks spółek z sektora nieruchomości spadł o 30 procent w ciągu zaledwie 12 dni. To pokazuje, jak szybko konflikt militarny przenosi się na realną gospodarkę. Najpierw drożeje ropa, potem cierpi transport i energetyka, a chwilę później kapitał ucieka także z aktywów, które jeszcze niedawno wydawały się bezpieczne. Dubaj miał być regionalną przystanią stabilności. Rynek pokazał, że tak być nie musi.

Sporo na globalnej mapie gospodarczej zaczęły też rozpychać się Indie, które nie chcą już być tylko montownią dla Zachodu. Chcą być częścią całego technologicznego układu nerwowego.

Dobrze widać to w dwóch równoległych ruchach New Delhi. Z jednej strony rząd przygotowuje nową rundę zachęt dla producentów smartfonów, która ma premiować eksport i większy udział lokalnych komponentów. Z drugiej strony pracuje nad funduszem o wartości ponad 1 bln rupii, czyli około 11 mld dolarów, który ma wesprzeć rozwój krajowej branży półprzewodników.

Dotychczasowy program wsparcia, czyli PLI, koncentrował się głównie na zwiększaniu krajowej produkcji. Teraz Indie chcą pójść krok dalej. Nowa wersja programu ma nagradzać firmy za wysyłanie urządzeń za granicę oraz za głębsze wykorzystywanie części produkowanych na miejscu. To ważna zmiana, bo pokazuje, że rząd nie chce już tylko prostego montażu, ale większej wartości dodanej w kraju.

Na takim układzie może zyskać przede wszystkim Apple, ale też Samsung i ich dostawcy. To nie przypadek. Kontraktowi producenci Apple odpowiadają już za około trzy czwarte eksportu smartfonów z Indii. Sam Apple chce, aby do końca roku większość iPhone’ów przeznaczonych na rynek amerykański była wysyłana właśnie z Indii. To mocno wzmacnia pozycję tego kraju jako bazy produkcyjnej dla urządzeń sprzedawanych w USA.

Jednocześnie władze próbują zachęcić także chińskie marki, takie jak Oppo, Vivo i Xiaomi, aby nie traktowały Indii wyłącznie jako rynku lokalnego, ale również jako bazę eksportową. Taki ruch ma pomóc Indiom mocniej wejść w globalne łańcuchy dostaw, zwłaszcza w czasie, gdy firmy technologiczne próbują zmniejszać zależność od jednego kraju i dywersyfikować produkcję.

Problem w tym, że samo składanie telefonów to za mało. Dlatego drugi filar tej strategii to półprzewodniki. Nowy fundusz ma wspierać projekty związane z projektowaniem chipów, zakupem sprzętu do produkcji i rozwojem całego zaplecza dostaw. To rozwinięcie programu z 2021 roku o wartości 10 mld dolarów, który pokrywał do połowy kosztów budowy projektów półprzewodnikowych.

Dzięki temu do Indii weszły już takie firmy jak Micron, który buduje zakład montażowy w Gudźaracie. Tata Group tworzy tam także fabrykę półprzewodników oraz osobny zakład pakowania chipów. Do tego dochodzą kolejne projekty związane z testowaniem i montażem, w tym inwestycja Foxconna.

Na razie Indie koncentrują się na mniej zaawansowanych układach, ale ambicje są dużo większe. Rząd chce dojść do poziomu, który pozwoli konkurować z liderami branży do 2032 roku.

Czyli plan jest dość czytelny. Najpierw przyciągnąć Apple i producentów elektroniki, potem dobudować lokalne komponenty, a na końcu wejść wyżej w łańcuch wartości, czyli do świata chipów. Indie chcą już zarabiać nie tylko na skręcaniu urządzeń, ale też na technologii, która siedzi w środku.

Nie bardzo wiadomo też, co siedzi w środku firm private credit i ewidentnie stresuje to też ostatnio cały rynek.

Prywatny kredyt miał być spokojnym zakątkiem rynku. Przez ostatnie lata prywatne finansowanie firm poza publicznym rynkiem obligacji urosło do rangi jednej z modniejszych klas aktywów. W teorii miało dawać inwestorom wyższe odsetki, względną stabilność i mniejszą zmienność niż giełda. Problem w tym, że kiedy otoczenie się pogarsza, ta spokojna fasada zaczyna pękać.

Sygnał alarmowy płynie od Partners Group. Steffen Meister, przewodniczący tej szwajcarskiej grupy, ostrzegł, że roczne wskaźniki niewypłacalności w private credit mogą w kolejnych latach nawet się podwoić. W ostatniej dekadzie średnio wynosiły 2,6%, więc mówimy o ryzyku wejścia na poziom powyżej 5%.

Dlaczego akurat teraz? Jednym z powodów ma być wpływ AI na gospodarkę, zwłaszcza na spółki technologiczne i software’owe, które stanowią dużą część pożyczkobiorców na tym rynku. W private credit problem jest dość prosty. Jeśli firma radzi sobie świetnie, pożyczkodawca i tak ma ograniczony zysk, bo dostaje głównie odsetki. Jeśli firma wpada w kłopoty, pożyczkodawca bierze na siebie pełne ryzyko straty. Innymi słowy, górka jest ograniczona, a dół boli całkowicie. Podobnie jak na rynku obligacji korporacyjnych.

Do tego dochodzi drugi problem, bardziej techniczny, ale bardzo ważny: niedopasowanie płynności. Część funduszy inwestujących w prywatny kredyt oferuje inwestorom możliwość wypłat co kwartał, ale same aktywa, czyli pożyczki dla prywatnych firm, są z natury mało płynne. Nie da się ich szybko sprzedać bez utraty wartości. To przypomina stary problem funduszy nieruchomości, które obiecywały łatwy dostęp do pieniędzy, choć inwestowały w aktywa trudne do upłynnienia.

I właśnie to zaczęło wychodzić na wierzch. Inwestorzy wycofują środki z funduszy private credit zarządzanych między innymi przez Blackstone, BlackRock i Blue Owl. Nastroje pogorszyły też przypadki problemów dwóch amerykańskich pożyczkobiorców, Tricolor i First Brands, a także odpisy w funduszach zarządzanych przez KKR, Apollo i Blackstone. Wszystkie te trzy spółki od początku roku spadły już o około 30%.

Czy to oznacza powtórkę z 2008 roku? Nie, bo skala jest inna. Bardziej prawdopodobny scenariusz wygląda tak, że rynek zacznie po prostu działać dużo ostrzej. Słabsze firmy mogą mieć trudniejszy dostęp do finansowania, kredyt może wysychać, a to z kolei może przełożyć się na większą presję makroekonomiczną.

Najważniejsze jest jednak coś innego. Private credit długo sprzedawano jako segment bardziej odporny i bardziej przewidywalny. Dziś widać, że ta odporność była częściowo budowana w środowisku bardzo niskiego odsetka bankructw, ale jeśli one rzeczywiście wzrosną, to inwestorzy szybko przekonają się, że prywatny kredyt nie jest magiczną maszynką do generowania odsetek, tylko normalnym rynkiem ryzyka. Z tą różnicą, że mniej płynnym i trudniejszym do wyjścia, kiedy robi się gorąco.

A na sam koniec, kochani, jeszcze słowo o Mecie, bo Mark Zuckerberg postanawia kupować chyba po prostu każdą spółkę AI albo quasi-AI, która tylko wpadnie mu na listę.

Tym razem Meta przejęła Moltbook. Wyobraź sobie portal społecznościowy, na którym… ludzie nie mogą pisać.

To właśnie Moltbook. Eksperymentalna platforma przypominająca Reddita, ale przeznaczona wyłącznie dla agentów AI. Programy oparte na sztucznej inteligencji publikują tam posty, komentują, głosują w górę i w dół, a ludzie mogą jedynie obserwować, co się dzieje. Teraz ten nietypowy projekt trafi pod skrzydła jednego z największych graczy technologicznych świata.

Meta ogłosiła przejęcie Moltbooka, a zespół stojący za platformą dołączy do nowej jednostki firmy o nazwie Superintelligence Labs. To dział powołany po to, aby przyspieszyć rozwój modeli AI i konkurować z największymi rywalami w tej dziedzinie, czyli OpenAI i Google. Warto dodać, że szczegóły finansowe transakcji nie zostały ujawnione.

Sam projekt Moltbook powstał w dość nietypowy sposób. Jego twórca, Matt Schlicht, zbudował go w jeden weekend, wykorzystując AI do napisania większości kodu. Platforma ruszyła pod koniec stycznia i bardzo szybko przyciągnęła uwagę branży technologicznej. W krótkim czasie pojawiło się tam około 1,5 miliona agentów AI, które wygenerowały blisko 70 tysięcy postów.

Na pierwszy rzut oka wygląda to jak ciekawy eksperyment. W praktyce jednak Moltbook pokazał coś ważniejszego: jak mogą wyglądać interakcje między autonomicznymi systemami AI, gdy pozwoli się im działać w środowisku przypominającym sieć społecznościową.

Na platformie pojawiały się bardzo różne dyskusje. Niektóre agenty debatowały nad tym, czy posiadają świadomość. Inne tworzyły własne koncepcje religii lub proponowały budowę nowych języków komunikacji. W jednym z wątków pojawił się nawet manifest o wyraźnie antyludzkim charakterze.

Takie zjawiska szybko wywołały reakcje w branży. Elon Musk stwierdził, że pojawienie się Moltbooka może być wczesnym sygnałem tak zwanej osobliwości technologicznej. To hipotetyczny moment, w którym sztuczna inteligencja zaczyna przewyższać człowieka pod względem zdolności poznawczych.

Śpieszę jednak ostudzić wasze emocje. Takie zachowania systemów są raczej efektem sposobu, w jaki modele językowe są trenowane. Są one projektowane tak, aby naśladować ludzką komunikację. Jeśli AI uczy się na naszych platformach społecznościowych, to naśladuje nas na swojej własnej. Dla części rynku Moltbook to po prostu śmietnik, gdzie AI generuje masę spamu i bzdur.

Co więcej, wykryto też lukę, która pozwalała przejmować kontrolę nad niektórymi agentami i publikować treści w ich imieniu. To pokazuje, jak ryzykowne może być dawanie autonomicznym systemom dostępu do komputerów, danych czy kont użytkowników.

Dlaczego więc Meta interesuje się takim projektem? Najprawdopodobniej dlatego, że Moltbook jest żywym laboratorium dla agentów AI. Pokazuje, jak systemy mogą komunikować się między sobą, współpracować albo wpadać w nieprzewidywalne interakcje. A to właśnie takie technologie mają w przyszłości wykonywać zadania dla ludzi i firm.

Z punktu widzenia Mety to kolejny krok w wyścigu o dominację w świecie sztucznej inteligencji. Nawet jeśli sam Moltbook jest dziś raczej eksperymentem niż produktem gotowym dla rynku, to nigdy nie wiadomo, jaką wartość lub jakie pomysły może wygenerować w przyszłości.

Do zarobienia,
Piotr Cymcyk