Rynek się myli. Nie „może się mylić”. Myli się, teraz, w trzech konkretnych miejscach, i da się to policzyć. Ostatni raz tak bardzo mylił się w 2023 roku, gdy wszyscy zakładali sześć obniżek stóp, a Fed obciął trzy.
Dziś rynek wycenia, że banki centralne będą walczyć z drogą ropą podwyżkami stóp procentowych, mocno i na długo. I pod tę jedną pomyłkę ustawiły się trzy aktywa, które dziś kosztują tyle, ile nie powinny.
Amerykańskie obligacje długoterminowe, które są najtańsze od dwudziestu lat.
Japoński jen, którego powód słabości zmalał o połowę, a kurs jena nie drgnął.
Brytyjskie średnie spółki: wyceniane jak kraj w wiecznej recesji, przy wzroście zysków, który daje wskaźnik PEG 0,5. Tańsze niż Polska, a to rynek rozwinięty. Trzy rzeczy, które rynek wycenia źle, i wiem, dlaczego, bo wszystkie trzy przegrywają z tym samym strachem. Jeśli ten strach jest przesadzony, to każda z nich ma przed sobą ruch, który nie będzie korektą, tylko rajdem. Jedziemy!
3 rzeczy, które rynek dziś źle wycenia. Tu widzę ciekawe okazje!
Nie pokażę dziś trzech niezależnych pomysłów. Pokażę jeden zakład w trzech instrumentach: że rynek przeszacował, jak wysoko i na jak długo pójdą stopy procentowe. Obligacje, jen i brytyjskie mid-capy zarabiają na tym samym i tracą na tym samym, więc kto kupi wszystkie trzy, nie dywersyfikuje, tylko lewaruje jedną opinię. Mówię to z góry, bo przy portfelu kwartalnym tłumaczyłem, że większość moich pozycji sprowadza się do jednej zmiennej, i tu jest tak samo. Różnica między trzema aktywami jest w tym, JAK silnie i JAK szybko reagują, i to zdecyduje, które z nich wybrać. Zacznijmy od tego, które reaguje najmocniej.
Długoterminowe obligacje USA i ETF TLT
Pierwsza rzecz i według mnie najbardziej źle wyceniona to długoterminowe obligacje skarbowe. Takie, do których można się dostać przez ETF TLT, ale również i polskie 10-latki. Uważam, że obligacje są dziś wyceniane za tanio, bo rynek wycenia zbyt agresywne podwyżki stóp procentowych.
W październiku rentowność amerykańskich obligacji 30-letnich doszła do 5,67%, najwyżej od ponad dwudziestu lat.
Z kolei ETF TLT, który trzyma obligacje USA z terminem wykupu powyżej 20 lat, kosztuje około 82 dolarów, a jeszcze w 2024 roku kosztował ponad 100. Śmieszne te bezpieczne obligacje…
Zanim pójdę dalej, krótko o tym, dlaczego spadek stóp procentowych albo oczekiwań na ich podwyżkę oznacza zarobek na obligacjach. Wyobraźcie sobie obligację za 1000 dolarów, która płaci 50 dolarów odsetek rocznie, czyli 5%. Jeśli za rok nowe obligacje płacą już tylko 40 dolarów, czyli 4%, to Wasza obligacja płacąca 50 dolarów staje się cenniejsza i ktoś zapłaci za nią więcej niż 1000. Im dłużej obligacja ma do wykupu, tym ten efekt jest silniejszy. Czyli obligacja 20-letnia będzie wahać się bardziej niż 2-letnia.
Dlatego TLT reaguje tak mocno na zmiany już nawet samych oczekiwań. Jego duration, czyli miara wrażliwości ceny obligacji na zmianę rentowności, wynosi prawie 15. W praktyce oznacza to, że gdy rentowności spadają o 1 punkt procentowy, cena TLT rośnie mniej więcej o 15%. Działa to oczywiście w obie strony.
Na kolejnym wykresie widzicie rentowności amerykańskich obligacji na tle stopy Fed. Fed we wrześniu podniósł stopy po raz pierwszy od 2023 roku, a obie linie rentowności są dziś wyraźnie nad jego stopą. Rynek zakłada więc, że stopy pójdą jeszcze wyżej i zostaną tam na długo.
Dlaczego Fed może nie podnieść mocno stóp?
Myślę, że to błąd, bo podwyżki miałyby zdusić inflację, ale obecna jej wersja ma bardzo konkretne źródło – energię.
Wojna z Iranem wybuchła pod koniec lutego, a w kwietniu baryłka ropy Brent kosztowała w szczycie 138 dolarów, prawie dwa razy więcej niż przed wojną.
Inflacja w USA wynosi dziś 3,7%. Tyle że jeśli wyrzucicie z koszyka żywność i energię, zostaje inflacja bazowa, a ona wynosi około 2,7%. Na wykresie widzicie, że ropa wystrzeliła, a inflacja bazowa nie poszła w górę na dłużej. Drogie paliwo nie rozlało się na resztę cen.
Bank centralny nie wydobędzie więcej ropy. Podwyżka stóp nie przywróci żeglugi przez cieśninę Ormuz. Stopy procentowe działają na popyt, czyli na to, ile ludzie i firmy pożyczają, wydają i inwestują, a drogie paliwo już wpływa negatywnie… właśnie na ten sam popyt. Trzeba odróżnić inflację, która bierze się z przegrzanej gospodarki, rozpędzonej ponad swoje możliwości, od inflacji, którą wywołują czynniki spoza gospodarki, takie jak wojna.
Spójrzcie na początku na płace pracowników. W październiku rosły w USA o 3,1% rok do roku, a inflacja we wrześniu wynosiła 3,7%, czyli przeciętny Amerykanin może dziś kupić za swoją pensję mniej niż rok temu. Droższe paliwo zjada domowy budżet, a mniejszy budżet to mniejsze zakupy. Jeśli bank centralny dokłada do tego wyższe raty kredytów, to robi dokładnie to, co droga ropa już robi za niego.
Ktoś powie, ale rynek pracy w USA jest mocny, a mocny rynek pracy to klasyczny argument za podwyżkami. Tak, jest mocny. W październiku sektor prywatny dodał według ADP 86 tysięcy miejsc pracy, więcej niż oczekiwano, bezrobocie siedzi przy 4 procentach i nikt nie traci pracy masowo.
Jednak sam w sobie silny rynek pracy nie uzasadnia tak dużych podwyżek stóp, jakie dziś wycenia rynek. Bo Fed boi się rynku pracy z jednego powodu: spirali płacowo-cenowej. Ludzie żądają podwyżek, bo drożeje, firmy podnoszą ceny, bo płacą więcej, i tak w kółko. Tej spirali nie ma. Płace rosną o 3,1 procent, inflacja o 3,7. Pracownicy NIE wygrywają z inflacją, tylko z nią przegrywają. Silny rynek pracy, na którym realne płace spadają, to nie jest rynek przegrzany. Podwyżka stóp w taki rynek nie zatrzymuje spirali, której nie ma, tylko zatrzymuje konsumpcję.
Tymczasem wskaźniki, które wyprzedzają odczyty inflacji, już zawróciły, tylko jeszcze nie weszły do danych. Kontrakty na benzynę w Stanach spadły od końca października o około 20 procent; to pojawi się w inflacji dopiero za listopad, a dzisiejszy odczyt ma to w nosie, bo mierzy ceny sprzed miesiąca. Stawki frachtu tankowców, które po zamknięciu Ormuz wystrzeliły i podbijały koszt każdej baryłki dowiezionej do Europy, cofnęły się ostro. Rynek wycenia dziś Fed walczący z inflacją, której szczyt w tym mini-cyklu moim zdaniem już minął, tylko statystyki jeszcze o tym nie wiedzą. To nie pierwszy raz, gdy bank centralny podnosi stopy dokładnie w momencie, w którym powód do podwyżki znika.
Zresztą nawet w scenariuszu, gdzie banki centralne naprawdę podniosą stopy mocno, obligacje zaczną grać szybko pod kolejny etap, czyli pod to, co będzie potem. Kiedy stopy są bardzo wysoko, to wystarczy jeden sygnał, że gospodarka słabnie, i rynek znów zacznie liczyć na obniżki stóp, a obligacje wystrzelą.
Tak już było. W lipcu 2008 roku Europejski Bank Centralny podniósł stopy, bo baryłka ropy kosztowała ponad 140 dolarów i inflacja w strefie euro rosła. Trzy miesiące później ciął stopy, bo gospodarka leciała w przepaść. W 2011 roku EBC zrobił to samo jeszcze raz. Dwie podwyżki, w kwietniu i w lipcu, znowu przy drogiej ropie. W listopadzie i grudniu obie zostały cofnięte. Żeby nie było, że naginam historię. W 2008 roku gospodarkę dobił upadek Lehman Brothers, a w 2011 kryzys długu w strefie euro. Tyle że w obu przypadkach EBC podnosił stopy w gospodarkę, którą drogie paliwo już hamowało.
Dlatego uważam, że Fed po pierwsze mocno stóp nie podniesie, a nawet jeśli to zrobi, to będzie je potem obniżał szybciej, niż dziś zakłada rynek. Oba te wydarzenia są pozytywne dla obligacji.
Polskie obligacje 10-letnie a stopy procentowe NBP
W Polsce ta rozbieżność jest jeszcze większa. Stopa procentowa NBP od marca wynosi 3,75%, a rentowność polskich obligacji 10-letnich około 6,1%. Na wykresie widzicie, jak rentowność obligacji odkleiła się od stopy NBP.
Skąd ta różnica? Nasze obligacje są pod wpływem czynników globalnych, czyli, mówiąc krótko, trudno im drożeć, kiedy te z USA tanieją. Tymczasem RPP na początku listopada zostawiła stopy bez zmian. Prezes Glapiński straszył co prawda podwyżką, ale uzależnił ją od tego, czy drogie surowce i koniec rządowego programu obniżki cen paliw rzeczywiście podbiją inflację. A inflacja w październiku spadła do 3,5%, poniżej prognoz ekonomistów.
Według mnie obecne poziomy rentowności obligacji są nie do utrzymania w horyzoncie roku lub dwóch lat, bo przestrzeń do podwyżek stóp jest ograniczona, a potencjalnych katalizatorów, żeby rynek jednak odwrócił się od rozgrywania tych podwyżek, jest masa.
Japoński jen: dlaczego kurs JPY jest tak niski?
Druga rzecz to japoński jen. Uważam, że jen jest za słaby. Dziś za dolara płaci się około 158 jenów, a w lipcu prawie 164. Przy tych poziomach japoński rząd już interweniował na rynku walutowym, ostatnio pod koniec lipca.
Dlaczego jen jest tak słaby? Bo od lat jest walutą, w której tanio się pożycza pieniądze, żeby zainwestować je gdzie indziej. W Japonii oprocentowanie jest niskie na tle innych krajów, więc bardziej opłaca się pożyczać w jenach niż w dolarach. Tylko że jeśli pożyczam jeny, a chcę te pieniądze zainwestować na przykład w Stanach, to muszę sprzedać jeny i kupić dolary. Ta sprzedaż osłabia jena. To tak zwany carry trade. Polacy znają go aż za dobrze, bo kredyty we frankach działały na tej samej zasadzie. Pożyczacie w walucie z niskim oprocentowaniem, inwestujecie tam, gdzie płacą więcej, i liczycie, że kurs nie odjedzie. Póki różnica stóp procentowych jest duża, interes się opłaca, a jen jest w efekcie masowo sprzedawany i traci na wartości.
Tyle że ta różnica topnieje. W połowie 2024 roku stopa Fed była prawie o 5,5 punktu procentowego wyższa niż stopa Banku Japonii. Dziś różnica wynosi 2,75. Spadła o połowę, a kurs jena jest mniej więcej tam, gdzie był. Czyli potencjał do carry trade zmalał o połowę, ale kurs waluty wcale tego nie odzwierciedlił. Różnica w stopach zmalała, bo Fed od połowy 2024 roku obniżył stopy, mimo wrześniowej podwyżki, a Bank Japonii w tym czasie je podnosił.
Dziś stopy procentowe w Japonii są na poziomie 1,25%, a w grudniu analitycy spodziewają się kolejnej podwyżki. Dlaczego więc kurs jena tego nie odzwierciedla? Według mnie powód jest ten sam, o którym mówiłem przy obligacjach długoterminowych. Rynek dziś wycenia, że Fed zacznie mocno podnosić stopy, czyli że różnica między stopami w USA i Japonii znów się zwiększy. Jeśli tak się nie stanie, rynek zda sobie sprawę, że jen jest zbyt tani.
Brytyjskie akcje FTSE 250: czy są niedowartościowane?
Brytyjskie akcje to trzecia rzecz, która przegrywa z tym samym strachem. Dokładnie średnie spółki z indeksu FTSE 250. Uważam, że rynek wycenia je tak, jakby Wielka Brytania miała przez lata żyć z wysokimi stopami procentowymi i słabą gospodarką. Tymczasem, odkąd świat światem, gospodarka jest cykliczna. Nawet ta brytyjska. Nawet gdy przechodzi gorszy okres, to jeśli jest wolnorynkowa, w końcu potrafi się odbić i rozpędzić.
Bank Anglii 5 listopada podniósł stopy po raz pierwszy od 2023 roku, do 4%. Bank zapowiada, że inflacja na Wyspach przekroczy 4%. Znamy ten film z USA, mówiłem o tym przy obligacjach. Inflację napędza energia, a odpowiedzią są podwyżki stóp.
Dlaczego więc akurat mniejsze spółki? Bo FTSE 100 to w dużej mierze globalne koncerny paliwowe, wydobywcze i farmaceutyczne, które zarabiają na całym świecie. FTSE 250 to średnie firmy, które zarabiają w dużej części na Wyspach. Budowlańcy, sieci handlowe, deweloperzy, banki. To one najmocniej odczuwają każdą podwyżkę stóp procentowych w Wielkiej Brytanii i dlatego są dziś tanio wycenione. Te akcje średnich firm boją się podwyżek stóp, tak samo jak boją się ich obligacje długoterminowe, o których mówiłem.
W efekcie zachowują się gorzej od spółek dużych i od początku tej dekady średnie spółki wypadły o ponad 20% gorzej niż duże spółki. A ponieważ rynek wycenia dziś bardzo agresywne podwyżki stóp w USA i na całym Zachodzie, także na Wyspach, to właśnie te średnie brytyjskie spółki cierpią najmocniej i są tanie.
Podobnie można jednak mówić o wielu średnich i małych spółkach z Zachodu, więc czemu akurat wybrałem spółki z Wielkiej Brytanii? Ponieważ tutaj dochodzi naprawdę niska wycena. Cały FTSE 100 kosztuje około 12-krotność zysków spodziewanych w najbliższym roku. To mniej więcej 40% taniej niż S&P 500.
Średnie spółki są wyceniane tylko trochę drożej, na około 13-krotność zysków, ale analitycy zakładają, że zyski tych spółek w 2027 roku wzrosną o ponad jedną czwartą. To daje wskaźnik PEG na poziomie 0,5! PEG to krotność zysków podzielona przez spodziewany wzrost zysków w procentach, a wynik poniżej 1 uznaje się zwykle za tani. Dla kontekstu, nawet polskie akcje są dziś droższe, a przecież Wielka Brytania to rynek rozwinięty, a nie wschodzący.
Brytyjskie spółki co chwilę są kupowane w całości przez zagranicznych inwestorów i fundusze private equity. Ci, którzy kupują całe firmy, a nie pojedyncze akcje, dostrzegają w nich wartość, której giełda na razie nie chce widzieć. Do połowy października wartość ofert przejęcia brytyjskich spółek była już ponad dwa razy większa niż w całym 2025 roku. To jasny sygnał, że biznes widzi na tym rynku niedowartościowanie i potencjał, żeby z tego wycisnąć więcej.
To niedowartościowanie brytyjskiego rynku akcji to pokłosie politycznych problemów, braku innowacyjności na rynku i Brexitu, ale to nie są kwestie, które pozwalają całkowicie skreślać te spółki, dlatego ja widzę tu pewien błąd w tym, jak rynek postrzega te akcje.
Ryzyko inwestowania w obligacje, jena i FTSE 250
Co, jeśli się mylę? To realnie jest jedna teza w trzech instrumentach, więc jeśli Fed podniesie stopy cztery razy i je tam zostawi, to wszystko tu okaże się błędne. Obligacje spadną, jen osłabnie, a brytyjskie mid-capy się nie podniosą dalej, bo taka podwyżka oznaczałaby spory wzrost inflacji. Nie ma tu dywersyfikacji i nie udaję, że jest, ale jest coś innego, co sprawia, że ten zakład mimo wszystko mi się podoba: asymetria.
Rynek wycenił już scenariusz, w którym Fed podnosi mocno i na długo, w cenie TLT, w kursie jena, w 13-krotności zysków FTSE 250. Jeśli ten scenariusz się spełni, te aktywa nie mają wiele dalej do spadania, bo spadły POD niego. Rynek wycenia Fed z 2022 roku. Ja wyceniam Fed z 2008. Za rok zobaczymy, który z nas pamiętał lepiej.
Do zarobienia,
Piotr Cymcyk








