Wstęp
Ostatnie miesiące przynoszą ciekawą, ale też niepokojącą rozbieżność na rynku. Z jednej strony widzimy wyraźną słabość kursów największych spółek technologicznych, tzw. hyperscalerów. Z drugiej strony sektor półprzewodników pozostaje relatywnie silny i w wielu, choć nie wszystkich przypadkach utrzymuje wysokie wyceny. Ta dywergencja nie jest czymś, co łatwo zignorować. Wręcz przeciwnie. Im dłużej się utrzymuje, tym bardziej prowokuje pytanie, czy rynek jest w tym miejscu wewnętrznie spójny. Jako akcjonariusz obu tych segmentów nie mogę przejść obok tego obojętnie, bo w pewnym sensie są to dwa końce tego samego łańcucha wartości.
Naturalnie pojawia się napięcie. Czy racjonalne jest jednoczesne karanie takich spółek jak Amazon czy Meta za wysokie wydatki CAPEX i odmawianie im „kredytu zaufania" co do przyszłych zwrotów, a z drugiej strony podbijanie wycen wielu spółek z łańcucha dostaw Nvidii? Czy te dwie narracje faktycznie da się pogodzić? To jest punkt wyjścia do dalszej analizy.
W tym tekście chciałbym przeprowadzić Was przez kilka wątków, które moim zdaniem układają się w spójną całość. Zaczniemy od tego, dlaczego inwestowanie w półprzewodniki jest dziś de facto zakładem o trwałość wydatków kapitałowych hyperscalerów. Potem zastanowimy się, dlaczego narracja rynkowa w tej kwestii wydaje się wewnętrznie niespójna i co musiałoby się wydarzyć, żeby sektor mógł uzasadnić wyższe wyceny. Na końcu przejdziemy do tego, co z tego wszystkiego wynika dla budowy portfela i dlaczego uważam, że pytanie o risk/reward między wydającymi na CAPEX a sprzedającymi chipy jest dziś jednym z najważniejszych pytań, które powinien sobie zadać każdy inwestor eksponowany na AI.
